Drewno to bardzo dobry materiał budowlany, jest stosunkowo lekkie i łatwe w obróbce, dodatkowo jest dźwięko- i ciepłochłonne. Zastosowanie znajduje jako więźba dachowa, podbitka, parkiet, panele czy meble. Jednak drewno ma również swoich zagorzałych wrogów. Niebezpiecznym szkodnikiem drewna jest kornik. Zamieszkuje on pod korą lub w drewnie, gdzie drąży charakterystyczny system chodników osłabiając materiał. Kornik jest owadem trudnym do zwalczania. Niszczy się go przez stosowanie trucizn kontaktowych.

Jeszcze groźniejsze dla drewna w naszym domu są inne chrząszcze, między innymi kołatek uparty i kołatek domowy. Larwy ich również drylują swoje chodniki w drewnie. Niszczy się je w sposób mechaniczny lub poprzez stosowanie trucizn kontaktowych.

Szkodnikami rozkładającymi drewno są niektóre grzyby. Grzyby z rodziny podstawczaków (np. właściwy grzyb domowy, huba) są przyczyną zgnilizny drewna objawiającej się w ten sposób, że drewno zmienia swój kolor. Wyróżniamy trzy rodzaje zgnilizny: brunatną (destrukcyjną), białą (jednolitą) i pstrą (korozyjną). Początkowe stadium rozpadu drewna nazywa się zgnilizną twardą (mursz twardy), a końcowe – zgnilizną miękką (mursz miękki). Porażone drewno zmienia swe właściwości mechaniczne i chemiczne, barwę, ciężar właściwy, objętość. Aby nie dopuścić do rozwoju grzybów, impregnuje się drewno środkami grzybobójczymi.
Drewno zmienia swoją barwę (głównie dotyczy to drzew iglastych) na sinoniebieski do czarnej, oznaczać to może zaatakowanie przez różne gatunki grzybów workowców z rodzaju Ceratocystis. Wytwarzają one w bieli drewna czarne otoczenie. Sinica na szczęście nie narusza właściwości technicznych drewna, jedynie walory estetyczne. Aby zapobiec sinicy (barwicy drewna), należy zwalczać korniki roznoszące zarodniki konidialne grzybów i smarować kłody drewna pastą grzybobójczą. Rozwojowi grzybów pasożytniczych sprzyja duża wilgotność otoczenia, odpowiednia temperatura i brak przewiewu.