Odnawianie starych mebli stało się ostatnio bardzo modne. Nie dokonujemy bowiem renowacji już tylko dlatego, że nie mamy funduszy na nowe meble, ale także z tego powodu, że styl vintage staje się coraz bardziej modny.

Aby odnowić meble pokojowe należy je najpierw bardzo dokładnie wyczyścić z nagromadzonej warstwy kurzu i tłuszczu, a następnie całość powierzchni zeszlifować z użyciem papieru ściernego. Ma to na celu wygładzenie powierzchni i pozbycie się starej, odpryskującej farby czy lakieru.

Kolejno po szlifowaniu meble należy umyć, aby pozbyć się powstałego pyłu. Gdy meble wyschną, gotowe są do malowania.

Rodzaj farby dobieramy do rodzaju materiału, z którego wykonane są meble. Do wyboru mamy farby, lakiery oraz bejce. Pierwsza warstwa powinna być cienka. Jeżeli po wyschnięciu efekt krycia okaże się niezadowalający, dopiero wówczas można nałożyć warstwę kolejną.

Odnowa mebli polegać będzie również na wymianie wszelkich uchwytów i klamek. Wydatek niewielki, a efekt będzie dużo większy. Nie musimy obawiać się, że nie znajdziemy dobrze pasujących uchwytów, ponieważ na rynku jest ich olbrzymi wybór. Od najprostszych po stylizowane, od plastikowych do mosiężnych czy nawet pozłacanych.

Aby odnowić meble lub nadać im całkiem nowego charakteru możemy też wymienić jedynie fronty szafek.

Innym sposobem niż malowanie szafek w celu nadania im drugiego życia, jest ich oklejenie. Najlepiej jednak okleinę zastosować również na samych frontach. Obklejenie całych szafek może okazać się bardzo trudne. Mogą pojawić się bowiem nieestetyczne bąble z powietrzem lub utrudnione stanie się zamykanie i otwieranie szafek.

A jeżeli mamy trochę więcej czasu, zapału i inwencji twórczej, możemy pokusić się o ręcznie malowanie ozdoby lub naklejane, gotowe szablony.

Podczas bardzo wielu prac z drewnem i jego obróbką, może okazać się, że zabraknie nam tak zwanej „trzeciej ręki”. W tym momencie najlepiej jest wykorzystać imadło stolarskie, a jeżeli jeszcze go nie posiadamy – koniecznie wybrać się do sklepu z narzędziami stolarskimi.

Typowe imadło (wymiary 40×100 mm) składa się z korpusu, który wykonany jest z blachy o grubości czterech milimetrów. W górnej części korpusu znajdują się gniazda o szerokości piętnastu milimetrów, a także cztery wywiercone otwory o gwincie M5.

Kolejny element budowy imadła to szczęka stała, którą wykonuje się z fragmentu ceownika sześćdziesięciomilimetrowego. Posiada ona specjalne trapezowe wyprofilowanie oraz wywiercony otwór średnicy 6,8 mm, z naciętym gwintem M8. W środku ceownika znajdują się cztery otwory o średnicy 4,2 mm i nacięciem gwintowym M5. Te dwa elementy, czyli szczęka i korpus, łączone są za pomocą wkrętów M5x8. Ewentualnie części te mogą zostać zespawane i wówczas wykonywanie gwintowych otworów jest zbędne.

Część trzecia to śruba imadła wykonana z wytoczonego pręta, na którego jednym z końców znajduje się stopka. Cały pręt posiada nagwintowanie M8.

Element czwarty to śruba ścisku, którą wykonuje się podobnie, jak śrubę imadła. Rożnica polega tu jedynie na tym, że posiada ona mniejszą średnicę – 6 mm, gwint M6.

Ścisk może być wykonany z kawałka płaskownika, którego wymiary powinny wynosić 4x15x130mm. Musi być on wygięty w dwóch miejscach pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Mniej więcej tak, aby uzyskać kształt litery C. W krótszym ramieniu ścisku wykonuje się otwór średnicy 5 mm i gwincie M6. Właśnie w ten otwór wkręcona będzie śruba i cały ścisk jest już gotowy.