Strugi to jedne z typowych, ręcznych narzędzi, które znajdują się w każdym warsztacie stolarskim. Służą do obrabiania materiałów drewnianych, jak i drewnopodobnych. Typowy strug składa się z takich elementów, jak stalowe ostrze i korpus wykonany z drewna lub metalu, ewentualnie innych tworzyw.

Istnieje wiele zastosowań struga (inaczej hebla). Od tych najprostszych, jak wyrównywanie płaszczyzn i krawędzi desek, ale także do bardziej złożonych, jak tworzenie wypustów i wrębów o skomplikowanych profilach.

Co ciekawe, strugi wykorzystywane były już w starożytności i mimo upływu wieków, zasada ich pracy niewiele się zmieniła. Bardziej skomplikowane stały się jedynie sposoby wykorzystania strugów. Okres, w którym narzędzie to wykorzystywano najczęściej przypada na wiek dziewiętnasty, a najistotniejszym tego czynnikiem były amerykańskie firmy produkujące tego typu narzędzia (Stanley, Millers Falls). Wyprodukowały one miliony strugów, o przeróżnych zastosowaniach, nieraz przeznaczonych do bardzo skomplikowanych prac, jak na przykład strug kombinowany Stanley nr 55.

obecnie ręczne strugi wykorzystuje się najczęsciej w artystycznym meblarstwie czy przy renowacji mebli zabytkowych. Ich zamiennikiem stały się bowiem obrabiarki i elektronarzędzia, takie jak frazerki, strugi elektryczne czy strugarki.

Istnieje bardzo wiele rodzajów strugów, a każdy z nich posiada wlasną nazwę, która najczęsciej określa ich zastosowanie. Wymieńmy więc: zdzierak, wybierak, zasuwnik, płytnik, wręgownik, wypustnik, wpustnik, kręgadło, krzywak, kątnik, spajacz, spust, gładzik, równiak, żłobnik, wałkowiec, gruszec, drapień.

Podstawowym elementem miejsca pracy stolarza powinien być stół stolarski. Dawniej strugnica, czy też heblownica, spełniały właśnie jego funkcję. Obecnie jednak, dzięki postępowi techniki, element ten najczęściej zastępują specjalistyczne urządzenia mechaniczne. Ich budowa dostosowana jest do różnego rodzaju prac i najczęściej wzbogacona jest właśnie o element blatu roboczego.

Jeżeli jednak obrabiamy drewno również przy użyciu ręcznych narzędzi czy elektronarzędzi, dodatkowy mebel w warsztacie, jakim jest stół stolarski, okaże się niezwykle przydatny.

Strugnica, czy też heblownica, to masywny stół, wykonany najczęściej z drewna bukowego lub dębowego (musi być twarde) z blatem w kształcie prostokąta. Charakterystycznym elementem strugnicy, są zamontowane po dwóch stronach stołu, drewniane imadła, które ułatwiają pracę. Aby zamocować obrabiany materiał wykorzystuje się imaki, czyli drewniane (mogą być też metalowe) kołki, które wkłada się w otwory znajdujące się również w blacie roboczym. Liczba otworów jest odpowiednia do tego, aby możliwe było zamocowanie różnego rozmiaru desek czy bali. Elementy mniejsze mocuje się bezpośrednio w imadłach.

Charakterystycznym, bardzo prostym acz niezwykle przydatnym elementem strugownicy, jest specjalne wyprofilowanie blatu. Znajduje się w nim wyżłobienie, dzięki któremu obrabiane elementy nie spadną ze stołu.

Zapaleni stolarze bez większego problemu wykonują taki stół warsztatowy własnoręcznie. Mając przy tym nie tylko satysfakcję, ale również pewność, iż będzie od wykonany solidnie i z najlepszych materiałów.

Podczas bardzo wielu prac z drewnem i jego obróbką, może okazać się, że zabraknie nam tak zwanej „trzeciej ręki”. W tym momencie najlepiej jest wykorzystać imadło stolarskie, a jeżeli jeszcze go nie posiadamy – koniecznie wybrać się do sklepu z narzędziami stolarskimi.

Typowe imadło (wymiary 40×100 mm) składa się z korpusu, który wykonany jest z blachy o grubości czterech milimetrów. W górnej części korpusu znajdują się gniazda o szerokości piętnastu milimetrów, a także cztery wywiercone otwory o gwincie M5.

Kolejny element budowy imadła to szczęka stała, którą wykonuje się z fragmentu ceownika sześćdziesięciomilimetrowego. Posiada ona specjalne trapezowe wyprofilowanie oraz wywiercony otwór średnicy 6,8 mm, z naciętym gwintem M8. W środku ceownika znajdują się cztery otwory o średnicy 4,2 mm i nacięciem gwintowym M5. Te dwa elementy, czyli szczęka i korpus, łączone są za pomocą wkrętów M5x8. Ewentualnie części te mogą zostać zespawane i wówczas wykonywanie gwintowych otworów jest zbędne.

Część trzecia to śruba imadła wykonana z wytoczonego pręta, na którego jednym z końców znajduje się stopka. Cały pręt posiada nagwintowanie M8.

Element czwarty to śruba ścisku, którą wykonuje się podobnie, jak śrubę imadła. Rożnica polega tu jedynie na tym, że posiada ona mniejszą średnicę – 6 mm, gwint M6.

Ścisk może być wykonany z kawałka płaskownika, którego wymiary powinny wynosić 4x15x130mm. Musi być on wygięty w dwóch miejscach pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Mniej więcej tak, aby uzyskać kształt litery C. W krótszym ramieniu ścisku wykonuje się otwór średnicy 5 mm i gwincie M6. Właśnie w ten otwór wkręcona będzie śruba i cały ścisk jest już gotowy.